Lerici βρίσκεται στην ανατολική άκρη της Λιγουρίας σαν μικρό αμφιθέατρο μπροστά στη θάλασσα - παστέλ σπίτια, μια προκυμαία με φοίνικες και ένα κάστρο που φαίνεται να φυλάει τον Κόλπο των Ποιητών.

Το Καμογκλί είναι ένα μικρό ψαροχώρι της Λιγουρίας που, από τη θάλασσα, μοιάζει με μια σειρά δειγμάτων ακουαρέλας - ροζ, λεμονί, τερακότα - τοποθετημένων πάνω σε σκούρες πράσινες πλαγιές.

Το Noli είναι ένα από αυτά τα μέρη της Λιγουρίας που μοιάζουν σχεδόν υπερβολικά τακτοποιημένα για να είναι αληθινά - παστέλ σπίτια, μια προκυμαία με φοίνικες και ένας μεσαιωνικός πυρήνας κρυμμένος μόλις λίγα βήματα από τη θάλασσα.

Η Τρόπεια δεν είναι μεγάλη, και αυτό είναι μέρος της γοητείας της. Τη μια στιγμή βρίσκεσαι σε έναν λαβύρινθο από στενά με χρώμα μελιού, όπου τα ρούχα κυματίζουν ανάμεσα στα μπαλκόνια; την επόμενη, κοιτάς από έναν γκρεμό το νερό τόσο καθαρό που μοιάζει με γυαλί χυμένο πάνω στην άμμο.

Σφηνωμένο ανάμεσα σε Ποζιτάνο και Αμάλφι, το Πραϊάνο είναι η Ακτή του Αμάλφι σε πιο χαμηλούς τόνους. Λιγότερος κόσμος, πιο ήρεμα πρωινά, ηλιόλουστες βεράντες στοιχισμένες σαν τράπουλα πάνω σε έναν γκρεμό.

Οι ζεστές βραδιές έχουν άρωμα θαλασσινού αλατιού και ψητού ξιφία στην Καστελλαμάρε ντελ Γκόλφο.

Η Civitavecchia φημίζεται για τα φεριμπότ και τα κρουαζιερόπλοια, αλλά μόλις βγεις έξω από τις πύλες του λιμανιού ο αέρας μυρίζει ήδη αλάτι και ζεστή πέτρα. Ακούς τους τροχούς των βαλιτσών πάνω στο πεζοδρόμιο, ένα σκούτερ περνάει βιαστικά, και κάπου μια μηχανή καφέ σφυρίζει βγάζοντας έναν εσπρέσο σαν μικρή ατμομηχανή.

Στην άκρη της φτέρνας της Ιταλίας, η Σάντα Μαρία ντι Λέουκα βρίσκεται εκεί όπου δύο θάλασσες δίνουν τα χέρια.

Η Σκίλλα είναι ο τύπος παραθαλάσσιας πόλης που φαντάζεστε όταν κάποιος λέει Νότια Ιταλία - ένας βραχώδης οικισμός που κρέμεται από έναν γκρεμό, λευκά ψαράδικα καΐκια να σπρώχνουν την αποβάθρα, θάλασσα τόσο καθαρή που μπορείς να μετρήσεις τις πέτρες.

Το Marzamemi είναι ένα ηλιόλουστο ψαροχώρι στη νοτιοανατολική άκρη της Σικελίας, όπου ο μέλι χρώματος λίθος συναντά τη φωτεινή γαλάζια θάλασσα και το άρωμα του αλατιού και των ψητών ψαριών αιωρείται στα στενά σοκάκια.

Κτισμένο πάνω σε ασβεστολιθικούς βράχους και λουσμένο από το Αδριατικό, το Πολινιάνο α Μάρε μοιάζει με ένα υδατογραφία που κάποιος ξέχασε να ολοκληρώσει - όλος ουρανός, κιμωλιακοί τοίχοι και μια θάλασσα που συνεχώς αλλάζει τις διαθέσεις της.