Lerici leży na wschodnim skraju Ligurii niczym mały amfiteatr zwrócony ku morzu - pastelowe domy, promenada obsadzona palmami i zamek, który zdaje się strzec Zatoki Poetów.

Camogli to małe liguryjskie miasteczko rybackie, które z morza wygląda jak rząd akwarelowych próbek - różowe, cytrynowe, terakotowe - ułożonych na tle ciemnozielonych wzgórz.

Noli to jedno z tych liguryjskich miejsc, które wyglądają niemal zbyt uporządkowane, by były prawdziwe - pastelowe domy, promenada obsadzona palmami i średniowieczne centrum schowane zaledwie kilka kroków od morza.

Atrani to Wybrzeże Amalfi w miniaturze - koronkowa sieć schodów, cienistych zaułków i nasłonecznionych tarasów, gdzie dźwięk wody nigdy tak naprawdę cię nie opuszcza.

Tropea nie jest duża, i to jest część jej czaru. Chwilę jesteś w labiryncie miodowych uliczek, gdzie pranie powiewa między balkonami; za chwilę patrzysz z klifu w dół na wodę tak przejrzystą, że wygląda jak szkło rozlane na piasku.

Schowane między Positano a Amalfi, Praiano to Wybrzeże Amalfi w łagodniejszym wydaniu. Mniej tłumów, wolniejsze poranki, słoneczne tarasy ułożone niczym talia kart na klifie.

Ciepłe wieczory pachną solą morską i grillowanym miecznikiem w Castellammare del Golfo.

Civitavecchia słynie z promów i statków wycieczkowych, ale wyjdź poza bramy portu, a powietrze już pachnie solą i ciepłym kamieniem. Słychać stukot kół walizek po chodniku, mknie skuter, a gdzieś maszyna w barze syczy espresso jak maleńka parowa lokomotywa.

Na samym końcu obcasa Włoch, Santa Maria di Leuca leży tam, gdzie spotykają się dwa morza.

Scilla to taki rodzaj nadmiasteczka, jakie wyobrażasz sobie, gdy ktoś mówi o Południowych Włoszech – kamienna osada przyklejona do klifu, białe łodzie rybackie przycumowane do nabrzeża, morze tak przejrzyste, że można policzyć kamyczki.

Marzamemi to nasłoneczniona wioska rybacka na południowo-wschodnim krańcu Sycylii, gdzie miodowo-żółty kamień spotyka się z jaskrawoniebieskim morzem, a zapach soli i grillowanych ryb unosi się w wąskich uliczkach.

Usytuowane na wapiennych klifach i obmywane przez Adriatyk, Polignano a Mare przypomina akwarelę, której ktoś zapomniał dokończyć – cała niebo, kredowe mury i morze, które ciągle zmienia swój nastrój.