Lerici ligt op de oostelijke rand van Ligurië als een klein amfitheater dat naar de zee uitkijkt - pastelkleurige huizen, een met palmen omzoomde promenade, en een kasteel dat lijkt te waken over de Golf van de Dichters.

Camogli is een klein Ligurisch vissersstadje dat, gezien vanaf zee, lijkt op een rij kleurenstaaltjes in aquarel - roze, citroengeel, terracotta - tegen donkergroene heuvels.

Noli is een van die Ligurische plaatsen die bijna te keurig lijken om echt te zijn - pastelkleurige huizen, een met palmen omzoomde promenade en een middeleeuws hart dat zich op slechts een paar stappen van de zee bevindt.

Atrani is de Amalfikust in het klein - een kantwerk van trappen, schaduwrijke steegjes en zonovergoten terrassen waar het geluid van water je nooit helemaal verlaat.

Tropea is niet groot, en dat is juist een deel van zijn betovering. Het ene moment bevind je je in een doolhof van honingkleurige straatjes waar wasgoed tussen balkons wappert; het volgende sta je vanaf een klif te kijken naar water zo helder dat het lijkt op glas dat over zand is gegoten.

Ingeklemd tussen Positano en Amalfi is Praiano de Amalfikust op een zachtere toon. Minder drukte, tragere ochtenden, zonovergoten terrassen gestapeld als een stapel speelkaarten op een klif.

Warme avonden ruiken naar zeezout en gegrilde zwaardvis in Castellammare del Golfo.

Civitavecchia staat bekend om zijn veerboten en cruiseschepen, maar stap buiten de poorten van de haven en de lucht ruikt al naar zout en warme steen. Je hoort kofferwieltjes over de stoep, een scooter zoeft voorbij, en ergens sist de espressomachine van een bar espresso naar buiten als een klein stoommachientje.

Op het uiterste puntje van de hak van Italië ligt Santa Maria di Leuca, waar twee zeeën elkaar de hand schudden.

Scilla is het soort kustplaatsje dat je voor je ziet wanneer iemand Zuid-Italië zegt - een kluwen van stenen die zich vastklampt aan een klif, witte vissersbootjes die tegen de kade aan deinen, de zee zo helder dat je de kiezelstenen kunt tellen.

Marzamemi is een zonovergoten vissersdorp aan de zuidoostelijke rand van Sicilië, waar honingkleurige stenen samenvloeien met de helderblauwe zee en de geur van zout en gegrilde vis door smalle straatjes hangt.

Genesteld op kalkstenen kliffen en gespoeld door de Adriatische Zee, voelt Polignano a Mare aan als een aquarel die iemand vergat af te maken - alleen maar lucht, krijtwitte muren en een zee die voortdurend van stemming verandert.